Newsletter

Rodzaje spółek prawa handlowego – część II

 

Spółka komandytowo-akcyjna (s.k.a.)

Spółka komandytowo-akcyjna to forma pośrednia pomiędzy spółką osobową jaką jest spółka komandytowa, a spółką typowo kapitałową, jaką jest spółka akcyjna.

 Wspólnikami w spółce komandytowo-akcyjnej mogą być osoby fizyczne, osoby prawne jak i organy mające zdolność prawną (poza osobami fizycznymi i osobami prawnymi istnieje jeszcze trzecia kategoria podmiotów: jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, ale mające – na mocy odpowiedniej ustawy – zdolność prawną; nazywa się je również „niepełna osoba prawna” lub „ułomna osoba prawna”; są to np. handlowe spółki osobowe oraz spółki kapitałowe w organizacji, wspólnoty mieszkaniowe, stowarzyszenia zwykłe, jednostki budżetowe – urzędy władzy rządowej i samorządowej, kontroli, wymiaru sprawiedliwości oraz powoływane przez państwo lub samorząd terytorialny inne jednostki organizacyjne, takie jak np. szkoły).

Analogicznie jak w przypadku spółki komandytowej, w spółce komandytowo-akcyjnej funkcjonują dwie kategorie wspólników. Jednak o ile w spółce komandytowej są to komandytariusze i komplementariusze, to w spółce komandytowo-akcyjnej wyróżnia się komplementariuszy i akcjonariuszy. Komplementariusze – analogicznie jak w przypadku spółki komandytowej – odpowiadają bez ograniczenia całym swoim majątkiem, zaś odpowiedzialność akcjonariuszy za zobowiązania spółki jest wyłączona (najwyżej mogą stracić tylko zainwestowane środki). W spółce komandytowo-akcyjnej co najmniej jeden wspólnik musi być komplementariuszem, oraz co najmniej jeden akcjonariuszem. Komplementariuszy i akcjonariuszy może być wielu (tych ostatnich nawet wiele setek).

Komplementariusz jako wspólnik aktywny prowadzi sprawy spółki i reprezentuje ją na zewnątrz. Jego aktywna rola w kierowaniu spółką wiąże się więc – jak w przypadku spółek komandytowych – z wprawdzie subsydiarną, ale nieograniczoną i solidarną (wraz z innymi komplementariuszami) odpowiedzialnością własnym majątkiem za zobowiązania spółki. Aby ograniczyć odpowiedzialność komplementariuszy, w większych przedsiębiorstwach jako ten typ wspólnika dobiera się często spółkę kapitałową – spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością czy akcyjną. Akcjonariusz jest z kolei wspólnikiem pasywnym, nie ma on prawa do prowadzenia spraw spółki, ale może ją reprezentować jako pełnomocnik.

Taki podział odpowiedzialności i praw w spółce, to jeden z najprostszych sposobów zabezpieczenia się spółki przed tzw. wrogim przejęciem, przy jednoczesnym zapewnieniu możliwości finansowania, jakie gwarantuje emisja akcji.

Analogicznie jak w przypadku komandytariusza w spółce komandytowej, również w spółce komandytowo-akcyjnej nazwisko akcjonariusza nie może być zamieszczane w nazwie spółki. Nazwa spółki komandytowo-akcyjnej powinna za to zawierać nazwisko bądź firmę co najmniej jednego z komplementariuszy.

Kapitał zakładowy spółki komandytowo-akcyjnej powinien wynosić co najmniej 50 tysięcy złotych. Spółka komandytowo-akcyjna nie posiada osobowości prawnej, ale ma zdolność prawną (może nabywać prawa, nieruchomości, zaciągać zobowiązania, w tym kredyty, pozywać i być pozywana).

Spółka komandytowo-akcyjna – wady i zalety

 

Zalety Wady
  • rozłożona odpowiedzialność wspólników
  • wyłączenie odpowiedzialności akcjonariuszy
  • subsydiarna odpowiedzialność komplementariuszy: egzekucja z ich majątku osobistego jedynie w przypadku, gdy egzekucja z majątku spółki jest niemożliwa
  • występowanie pod własną firmą
  • wspólnikami mogą być osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki nieposiadające osobowości prawnej, ale mające zdolność prawną (jak np. spółki osobowe, jednostki rządowe, samorządowe)
  • pozyskiwanie kapitału poprzez emisję akcji – prowadzenie działalności na większą skalę
  • wysokie koszty początkowe: wymagany minimalny kapitał zakładowy
  • pełna i solidarna odpowiedzialność majątkowa komplementariuszy, również majątkiem osobistym
  • obowiązek rejestracji w KRS
  • prowadzenie pełnej księgowości
  • brak osobowości prawnej
  • statut w formie notarialnej

 

Spółka partnerska

 Spółka partnerska, tak samo jak spółka jawna czy komandytowa, jest rodzajem spółki osobowej. Wspólnikami w spółce partnerskiej mogą być tylko osoby fizyczne, ale nie dowolne, tylko wykonujące określony zawód. Jest to więc w pewnym sensie forma działalności gospodarczej tylko dla wybranych.

 Partnerzy w spółce mogą wykonywać wyłącznie zawody adwokata, aptekarza, architekta, biegłego rewidenta, brokera ubezpieczeniowego, doradcy inwestycyjnego, doradcy podatkowego, inżyniera budownictwa, księgowego, lekarza, lekarza dentysty, lekarza weterynarii, maklera papierów wartościowych, notariusza, pielęgniarki, położnej, radcy prawnego, rzecznika patentowego, rzeczoznawcy majątkowego oraz tłumacza przysięgłego.

Spółka partnerska, analogicznie jak jawna, nie ma osobowości prawnej, choć posiada zdolność prawną – na przykład do zaciągania zobowiązań (np. kredytowych). Spółka ta ma obowiązek działać pod własną firmą, co może dawać dodatkowe korzyści związane właśnie z prawną ochroną firmy.

Celem takiej spółki jest wykonywanie określonego wolnego zawodu, czyli nie może ona prowadzić innej działalności niż wykonywanie wolnego zawodu czy – oprócz działalności podstawowej – jakiejkolwiek innej działalności, na przykład produkcyjnej czy handlowej. Ramy działalności spółek partnerskich są więc jasno zdefiniowane: tylko wolne zawody z określonej listy, dochody tylko z tej działalności i żadnej innej. Ale nie oznacza to, że spółka partnerska może mieć tylko jeden profil działalności, może być ona zawiązana w celu wykonywania więcej niż jednego wolnego zawodu (o ile inne przepisy tego nie zakazują). Rozwiązanie takie jest akurat bardzo praktyczne, bowiem dość łatwo sobie wyobrazić spółki partnerów wykonujących na przykład zbliżone branżowo zawody: architektów i inżynierów budownictwa, lekarzy i pielęgniarek, księgowego i doradcy podatkowego, czy zawody prawnicze: adwokata, radcy prawnego lub notariusza.

Wspomniane ramy funkcjonowania spółek partnerskich określa Kodeks spółek handlowych. Spółka podlega rejestracji w KRS (Krajowym Rejestrze Sądowym), umowa spółki – pod rygorem nieważności – musi mieć formę pisemną. Istotną różnicą wobec spółek cywilnych czy jawnych jest możliwość ograniczenia zobowiązań partnerów tylko i wyłącznie do zobowiązań wynikających z własnej działalności. Oznacza to, że partner w takiej spółce nie ponosi odpowiedzialności za działalność innych partnerów-udziałowców. Ale tutaj ważna uwaga: to wyłączenie dotyczy tylko działania związanego ze skutkami uprawiania wolnego zawodu. W przypadku zobowiązania spółki partnerskiej nie mającego żadnego związku z wykonywaniem wolnego zawodu (np. spłaty kredytu zaciągniętego przez spółkę) wszyscy partnerzy odpowiadają osobiście i solidarnie całym swoim majątkiem, również prywatnym.

Spółka partnerska – wady i zalety

 

Zalety Wady
  • względna łatwość uruchomienia działalności
  • średnie koszty początkowe
  • częściowo wyłączona odpowiedzialność partnerów: tylko za skutki własnych działań, o ile są związane z wykonywaniem wolnego zawodu
  • występowanie pod własną firmą
  • brak określonego minimum kapitałowego
  • pełna i solidarna odpowiedzialność majątkowa partnerów, również majątkiem osobistym, za zobowiązania nie mające związku z wykonywanym wolnym zawodem
  • przy większej skali działalności niekorzystne rozwiązania podatkowe
  • prowadzenie tylko określonych typów działalności
  • obowiązek rejestracji w KRS
  • partnerami mogą być wyłącznie osoby fizyczne
  • brak osobowości prawnej

 

Źródło: www.egospodarka.pl

 

Rodzaje spółek prawa handlowego –część I

 

Spółki prawa handlowego zostały uregulowane w ustawie z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych. Spółkami kapitałowymi są spółka akcyjna oraz spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. Spółki osobowe to spółka: partnerska, komandytowa, komandytowo-akcyjna oraz jawna.

 Zgodnie ze słownikową definicją, spółka to określony w umowie związek dwóch lub więcej osób mający służyć osiągnięciu wspólnego celu, głównie gospodarczego. W obecnym stanie prawnym, w Polsce możemy spotkać się ze spółkami w rozumieniu prawa cywilnego oraz spółkami w rozumieniu prawa handlowego, których dotyczyć będzie poniższy opis.

 Warto przy tym zaznaczyć, że spółka cywilna, która w powszechnej opinii jest uważana również za spółkę, jest nią tylko z nazwy. W gruncie rzeczy regulują ją zupełnie odrębne przepisy i nie jest to spółka. Zgodnie z art. 860 Kodeksu cywilnego jest to jedynie umowa cywilnoprawna, zawarta między wspólnikami, którzy zobowiązują się dążyć do osiągnięcia wspólnego celu gospodarczego przez działanie w sposób oznaczony.

 Charakterystyczną cechą spółki cywilnej jest to, że prowadzi ona do powstania odrębnego majątku spółki, który w czasie jej trwania jest nienaruszalny. Wspólnik nie może rozporządzać udziałem w tym majątku, ani domagać się jego podziału w czasie trwania spółki.

 Przykładowo, jeżeli Pan X i Pan Y postanowili razem prowadzić uprawę pieczarek i w tym celu zawarli umowę w formie ustnej lub pisemnej (forma pisemna jest wymagana dla celów dowodowych), w której Pan X zobowiązał się do przekazania środków finansowych w celu zakupu podłoża z grzybnią, a Pan Y drobnej sumy pieniężnej na zakup urządzeń oraz dodatkowo użyczył nieruchomości gruntowej, na której będzie mogła stanąć hala uprawowa, to w tej sytuacji możemy mówić o spółce, ale jest to tylko spółka w rozumieniu prawa cywilnego. W rzeczywistości osoby tworzące taką „spółkę”, zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, prowadzą działalność gospodarczą jako osoby fizyczne i każda z nich podlega wpisowi do ewidencji działalności gospodarczej. Jeżeli wspólnikami spółki cywilnej są osoby prawne, wówczas podlegają one wpisowi do właściwego dla nich rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego.

 Dodatkowo, warto podkreślić, że za zobowiązania spółki cywilnej wspólnicy odpowiadają solidarnie, tj. przykładowo gdyby nasza spółka, zajmująca się uprawą pieczarek, nie zapłaciła umówionego wynagrodzenia jednemu z dostawców, to mógłby on wystąpić z roszczeniem o zapłatę do obu wspólników, a także do każdego z nich z osobna, przy czym zapłata przez któregokolwiek ze wspólników spowodowałaby wygaśnięcie zobowiązania.

 Kodeks cywilny zawiera ramy ogólne spółki cywilnej, dotyczące głównie wspomnianego majątku spółki, jej reprezentacji czy też prowadzenia jej spraw, które ze względu na objętość poniższej publikacji jesteśmy zmuszeni pominąć.

 W odróżnieniu od spółki cywilnej, spółki prawa handlowego uregulowane są przepisami Kodeksu spółek handlowych i są to spółki: jawna, partnerska, komandytowa, komandytowo-akcyjna, akcyjna i spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. Wspólnicy tworząc spółkę prawa handlowego tworzą odrębny byt prawny, który co prawda tworzony jest również w drodze umowy, przez którą wspólnicy albo akcjonariusze zobowiązują się dążyć do osiągnięcia wspólnego celu przez wniesienie wkładów, lecz te spółki w odróżnieniu od spółki cywilnej mają podmiotowość prawną, tj. mogą być podmiotem praw i obowiązków, a niektóre z nich mają osobowość prawną.

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (sp. z o.o.)

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością jest najczęstszą formą działalności gospodarczej prowadzoną w oparciu o przepisy Kodeksu spółek handlowych – w Polsce jest zarejestrowanych (co nie zawsze oznacza czynną działalność) około ćwierć miliona spółek z ograniczoną odpowiedzialnością.

Sp. z o.o. może być utworzona przez jeden lub kilka podmiotów (wspólników). Istota ograniczonej odpowiedzialności takiej spółki (a raczej jej wspólników) polega na tym, że wspólnicy nie odpowiadają za zobowiązania spółki, odpowiada za nie tylko spółka, swoim majątkiem utworzonym z udziałów wspólników. Jest to więc bardzo wygodna forma działalności gospodarczej, bo dość poważnie ograniczająca ryzyko wspólników – za zobowiązania spółki nie odpowiadają pełnie, solidarnie i z majątku osobistego, jak ma miejsce w przypadku wielu innych spółek. W praktyce oznacza to, że wspólnicy spółki z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiadają za zobowiązania spółki jedynie do wysokości swoich własnych udziałów. Jednak o ile odpowiedzialność wspólników jest ograniczona, to odpowiedzialność członków zarządu takiej spółki jest już dość znaczna – z karną włącznie.

W przeciwieństwie do wspólników w spółkach cywilnych i jawnych, oraz komandytariuszy i akcjonariuszy w spółkach komandytowych i komandytowo-akcyjnych, w spółkach z o.o. wspólnicy w znacznie niższym zakresie odpowiadają za zobowiązania, przy jednoczesnym dużym wpływie na sposób działalności czy zarządzania firmy. Skutkować to może bardziej chętnym angażowaniem środków w przedsięwzięcia o większym stopniu ryzyka, ale potencjalnie bardzo dochodowe.

Spółkę z o.o. oprócz osób fizycznych, założyć mogą również osoby prawne a także jednostki posiadające zdolność prawną (np. spółka jawna czy komandytowa). W odróżnieniu do spółek osobowych (takich jak sp. jawna, komandytowa czy partnerska) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością posiada już osobowość prawną.

Utworzenie takiej spółki wymaga już pewnego minimalnego – na polskie warunki jednak nie zaporowego – kapitału. Wymagany prawem kapitał zakładowy to minimum 5 tysięcy złotych, wniesiony musi być w postaci gotówki lub aportów (rzeczy: maszyn, nieruchomości, narzędzi lub praw: autorskich, patentów). Minimalna wartość udziału to 50 zł.

Ilość wspólników takiej spółki nie jest ograniczona, może to być nawet jedna osoba (jednak wtedy pojawiają się pewne obostrzenia co do formy czynności prawnych z własną spółką). Taka jednoosobowa spółka z ograniczoną odpowiedzialnością jest więc w pewnym sensie odpowiednikiem jednoosobowej działalności gospodarczej prowadzonej przez osobę fizyczną, jednak z większymi obowiązkami, ale i przywilejami, przede wszystkim zaś pozwalającą na działalność na większą skalę. Założycielem jednoosobowej spółki z o.o. nie może być tylko inna jednoosobowa spółka z o.o.

Umowa spółki z o.o. musi być zawarta w formie aktu notarialnego, zaś osobowość prawną zyskuje z chwilą wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego.

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością – wady i zalety

 

Zalety Wady
  • poważnie obniżona odpowiedzialność wspólników: praktycznie do wysokości udziałów
  • względnie niski kapitał zakładowy
  • występowanie pod własną firmą
  • wspólnikami mogą być osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki nieposiadające osobowości prawnej, ale mające zdolność prawną (spółki osobowe, jednostki rządowe, samorządowe, stowarzyszenia zwykłe)
  • elastyczne zarządzanie
  • prowadzenie działalności na większą skalę – osobowość prawna
  • wyższe koszty początkowe: wymagany minimalny kapitał zakładowy
  • obowiązek rejestracji w KRS
  • prowadzenie pełnej księgowości i badanie sprawozdań finansowych
  • umowa spółki w formie notarialnej
  • znaczna odpowiedzialność zarządu spółki

Spółka jawna (sp.j.)

Spółka jawna to w pewnym sensie rozwinięcie spółki cywilnej, zwiększające nieco jej możliwości i ograniczające nieznacznie główne jej wady. Spółka jawna jest spółką osobową (tak jak spółka partnerska czy komandytowa), to znaczy opiera swoją działalność na osobistej pracy wspólników w przedsiębiorstwie spółki. W przeciwieństwie jednak do spółek cywilnych, których zasady działania określa Kodeks cywilny, normy prawne działalności spółek jawnych określa Kodeks spółek handlowych.

Umowa spółki jawnej musi mieć formę pisemną, i to pod rygorem nieważności. Dobrze, jeśli umowa spółki ma charakter notarialny – wówczas w przypadku sporu między udziałowcami trudniej jest podważać jej zapisy. Spółka jawna nie posiada wprawdzie osobowości prawnej, ale wykazuje zdolność prawną (może na przykład zaciągać zobowiązania). Udziałowcy takiej spółki odpowiadają za jej zobowiązania solidarnie, całym swoim majątkiem. W przeciwieństwie do spółki cywilnej, udziałowcy spółki jawnej są obciążani należnościami dopiero wtedy, gdy nie można tych zobowiązań odzyskać od spółki.

W przeciwieństwie do spółki cywilnej, spółka jawna ma obowiązek występowania pod własną firmą, co daje pewne korzyści – związane między innymi z prawną ochroną firmy.

W spółce jawnej, każdy wspólnik może prowadzić sprawy spółki z zakresu zwykłych czynności spółki. Jeżeli jednak decyzji takiej sprzeciwi się przynajmniej jeden z pozostałych wspólników, wymagana jest uchwała podejmowana jednomyślnie przez wszystkich wspólników mających prawo do prowadzenia spraw spółki. W przypadku spraw przekraczających zakres zwykłych czynności spółki (jak np. zaciągnięcie kredytu, większa inwestycja, rozszerzenie działalności), wymagana jest jednomyślna uchwała wspólników, podejmowana przez wszystkich wspólników, czyli również tych, którzy nie prowadzą spraw spółki.

Spółka jawna musi być już rejestrowana w Krajowym Rejestrze Sądowym, co w porównaniu ze spółką cywilną nieco wydłuża procedurę tworzenia spółki oraz zwiększa koszty początkowe.

Przed utworzeniem spółki jawnej, udziałowcy jednak powinni się zastanowić, czy nie pójść krok dalej, i – dla własnej korzyści – nie zdecydować się na utworzenie np. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, nawet mimo wyższych początkowych kosztów takiego rozwiązania.

Spółka jawna – wady i zalety

 

Zalety Wady
  • łatwość uruchomienia działalności
  • średnie koszty początkowe
  • łatwe (uproszczone) prowadzenie księgowości
  • subsydiarna odpowiedzialność udziałowców: egzekucja z majątku wspólników jedynie w przypadku, gdy egzekucja z majątku spółki jest niemożliwa
  • występowanie pod własną firmą – brak minimum kapitałowego
  • pełna i solidarna odpowiedzialność majątkowa udziałowców, również majątkiem osobistym – bieżącym i przyszłym
  • niska efektywność przy większej skali działalności
  • przy większej skali działalności niekorzystne rozwiązania podatkowe
  • trudność prowadzenia niektórych typów działalności
  • obowiązek rejestracji w KRS – brak osobowości prawnej

Spółka komandytowa (sp.k.)

Spółka komandytowa, analogicznie jak spółka jawna, jest zaliczana do kategorii spółek osobowych. Celem spółki komandytowej jest wykonywanie działalności gospodarczej i tylko w tym celu może być powołana.

 W spółce tego typu występują dwa rodzaje wspólników. Pierwszy rodzaj to komandytariusz, wspólnik ten odpowiada za zobowiązania spółki tylko do wysokości określonej w umowie spółki sumy komandytowej. Drugi typ wspólnika to komplementariusz, którego odpowiedzialność za zobowiązania spółki wobec wierzycieli jest nieograniczona. Komplementariusz za zobowiązania spółki odpowiada całym swoim majątkiem.

 W spółce komandytowej co najmniej jeden wspólnik musi być komandytariuszem, jak również co najmniej jeden komplementariuszem. Oczywiście zarówno komandytariuszy jak i komplementariuszy może być kilku.

Umowa spółki komandytowej powinna być zawarta w formie aktu notarialnego i podlega zgłoszeniu do Krajowego Rejestru Sądowego. Spółka komandytowa powstaje z momentem wpisu jej do rejestru.

Może się wydawać, że taka forma działalności jest mocno niesprawiedliwa i pozbawiona sensu, jednak spółki komandytowe są korzystną formą współdziałania wspólników o zróżnicowanym kapitale (na przykład umożliwia połączenie wspólnika o dużym kapitale pieniężnym z autorem innowacyjnego rozwiązania, ale bez bazy kapitałowej, ale również umożliwia dyskretne pozyskanie wspólnika o dużym kapitale, bez nadawania mu praw do reprezentowania spółki), pozwalającą na elastyczne definiowanie odpowiedzialności za zobowiązania spółki czy za prowadzenie jej spraw oraz rozłożenie ryzyka. Zasada jest dość uczciwa: więcej odpowiedzialności to więcej praw – do firmowania spółki czy jej reprezentowania.

Spółka komandytowa występuje pod własną firmą, co daje jej korzyści wynikające z prawnej ochrony firmy (nazwy) przedsiębiorstwa. Firma spółki komandytowej powinna zawierać nazwisko bądź nazwę jednego lub kilku komplementariuszy. Ważne, by nazwisko komandytariusza nie było zamieszczone w firmie spółki. W przeciwnym bowiem wypadku, komandytariusz odpowiada za zobowiązania spółki bez ograniczeń, czyli jak komplementariusz. Zasada jest więc prosta: w nazwie spółki komandytowej mogą występować tylko ci, którzy ponoszą za nią pełną i nieograniczoną odpowiedzialność.

Również tylko komplementariusze mają prawo do reprezentowania spółki (o ile nie zostali tego prawa pozbawieni), zaś komandytariusz może reprezentować spółkę tylko jako pełnomocnik.

Spółka komandytowa – wady i zalety

 

Zalety Wady
  • zróżnicowane koszty początkowe
  • rozłożona odpowiedzialność wspólników
  • subsydiarna odpowiedzialność komplementariuszy: egzekucja z ich majątku osobistego jedynie w przypadku, gdy egzekucja z majątku spółki jest niemożliwa
  • występowanie pod własną firmą
  • brak określonego minimum kapitałowego
  • pełna i solidarna odpowiedzialność majątkowa komplementariuszy, również majątkiem osobistym
  • obowiązek rejestracji w KRS
  • prowadzenie pełnej księgowości
  • brak osobowości prawnej
  • umowa spółki w formie notarialnej

Źródło: www.egospodarka.pl, www.mojafirma.infor.pl

 

Jak zmienią się zasady wystawiania faktur?

Ministerstwo Finansów, zmienia rozporządzenie w sprawie m.in. wystawiania faktur. Ma to na celu dostosowanie przepisów do zmian wprowadzonych dyrektywą Rady  210/45/UE, które  mają  zacząć obowiązywać  od  1 stycznia 2013 r.

Wystawianie faktur

Jedną z istotnych zmian jest wprowadzenie możliwości wystawiania faktur przez podatników zwolnionych z VAT, przy zachowaniu przez nich równocześnie możliwości wystawiania rachunków, o których mowa w przepisach Ordynacji podatkowej.

Generalnie faktura VAT dokumentująca dokonanie sprzedaży zawierać będzie musiała podobne elementy, jakie wynikają z obecnie obowiązującego rozporządzenia (patrz ramka). Zniknie natomiast obowiązek umieszczania numeru rejestracyjnego samochodu na fakturach dokumentujących nabycie paliw. Zlikwidowany będzie obowiązek umieszczenia oznaczania „Faktura VAT – marża”. Przy czym w przypadku świadczenia usług turystyki, dla których podstawę opodatkowania stanowi marża, podatnik będzie musiał zamieszczać wyrazy „procedura marży dla biur podróży”. Przy dostawach towarów używanych w systemie VAT marża trzeba będzie zamieszczać oznaczenie „procedura marży – towary używane”. Natomiast w przypadku dostawy towarów lub wykonania usług, dla których obowiązanym do rozliczania podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze jest nabywca towaru lub usługi, wymagane będą wyrazy „odwrotne obciążenie”.

Mali podatnicy rozliczający VAT metodą kasową, będą zamiast oznaczenia „faktura VAT-MP” umieszczać oznaczenie „metoda kasowa”.

Gdy fakturę wystawiać będzie nabywca towarów i usług, będzie musiał zamieścić na fakturze oznaczenie „samofakturowanie”.

Nowością będzie możliwość wystawiania faktur w imieniu i na rzecz podatnika przez upoważnione przez niego osoby trzecie, w szczególności przez jego przedstawiciela podatkowego. Obecnie przepisy zezwalają na wystawianie faktur przez nabywcę. Przy czym zniknie obowiązek informowania naczelnika urzędu skarbowego o zawarciu umowy na samofakturowanie. Ponadto to strony umowy będą decydowały o sposobie zatwierdzania poszczególnych faktur przez podatnika dokonującego sprzedaży.

Z rozporządzenia znikną przepisy określające zasady wystawiania faktur w przypadku stosowania przez podatnika cen urzędowych. Kwestię sposobu wyliczenia podatku pozostawia się do wyboru podatnikowi.

Faktury uproszczone

Projekt zakłada wprowadzenie możliwości wystawiania faktur uproszczonych. Faktury uproszczone będą wystawiane w sytuacji, gdy kwota należności ogółem nie przekracza kwoty 450 zł albo 100 euro – jeżeli kwota ta określana będzie w euro. W tym przypadku faktura nie będzie musiała zawierać:

  • danych nabywcy,
  • miary i ilości dostarczonych towarów lub zakresu wykonanych usług,
  • ceny jednostkowej (netto)
  • wartości sprzedaży netto,
  • kwoty podatku od sumy wartości sprzedaży netto, z podziałem na kwoty dotyczące poszczególnych stawek VAT,

pod warunkiem, że zawierać będzie dane pozwalające określić kwotę podatku dla poszczególnych stawek podatku.

Faktur uproszczonych nie będzie można wystawiać w przypadku sprzedaży wysyłkowej z terytorium kraju i na terytorium kraju, WDT oraz gdy zobowiązanym do zapłaty podatku jest nabywca.

Przy czym podatnik będzie mógł wybrać, czy do danej transakcji wystawi fakturę uproszczoną, czy na zasadach ogólnych.

Termin wystawiania faktur

Wydłużono termin wystawiania faktur dokumentujących wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. W takiej sytuacji podatnik będzie mógł wystawić fakturę do 15 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano WDT.

Przy czym wprowadzono możliwość wystawiania zbiorczych faktur dokumentujących transakcje dokonane w trakcie miesiąca kalendarzowego. W takim przypadku faktura będzie musiała być wystawiona najpóźniej ostatniego dnia tego miesiąca, w którym dokonana będzie sprzedaż.

Ponadto utrzymano obecnie obowiązującą zasadę, że fakturę wystawia się w terminie najpóźniej 7 dni od dnia wydania towaru lub wykonania usługi.

Ilość egzemplarzy

Ma być podtrzymana zasada wystawiania faktur w dwóch egzemplarzach (jeden dla nabywcy, jeden dla wystawcy). Jedynie w przypadku faktur dokumentujących dokonanie dostawy towarów w imieniu i na rzecz dłużnika wystawianych przez organy egzekucyjne (komorników) mają być wystawiane w trzech egzemplarzach. Jeden dla nabywcy, drugi dla podmiotu wystawiającego, trzeci dla dłużnika. Natomiast w razie faktur przesyłanych w formie elektronicznej, podatnik dokonujący sprzedaży lub upoważniona przez niego osoba trzecia będzie je przesyłać lub udostępniać nabywcy. Jednocześnie będzie miała obowiązek zachowywać je w swojej dokumentacji.

Duplikaty faktury

Gdy faktura ulegnie zniszczeniu lub zaginie, podatnik (wystawca) nadal na wniosek nabywcy będzie wystawiał duplikat faktury. Przy czym dodatkowo wskazano, że w sytuacji gdy podatnikowi (wystawcy) zaginie faktura lub ulegnie ona zniszczeniu, podatnik wystawi fakturę zgodnie z danymi zawartymi w fakturze będącej w posiadaniu nabywcy.

Faktury korygujące

Przepisy określające wystawianie faktur korygujących zasadniczo nie ulegną dużym zmianom. Ograniczono zakres danych wymaganych dla tych faktur wystawianych w najbardziej powszechnych przypadkach. Zrezygnowano z obowiązującego obecnie wymogu umieszczania w fakturze korygującej, obok prawidłowej treści korygowanych pozycji, także pozycji i kwot błędnych.

 Proponuje się jednocześnie uchylenie obecnego § 15 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie m.in. wystawiania faktur, co oznacza, że nie będą już wystawiane noty korygujące.

Faktura VAT ma zawierać:

  • datę wystawienia,
  • kolejny numer faktury, nadany w ramach jednej lub kilku serii, który w sposób jednoznaczny identyfikuje fakturę,
  • imiona i nazwiska lub nazwy podatnika i nabywcy towarów lub usług oraz ich adresy,
  • NIP podatnika oraz nabywcy,
  • datę dokonania lub zakończenia dostawy towarów bądź wykonania usługi lub datę otrzymania należności (zaliczki), o ile taka data jest określana i różni się od daty wystawienia faktury,
  • nazwę (rodzaj) towaru lub usługi,
  • miarę i ilość dostarczonych towarów lub zakres wykonywanych usług,
  • cenę jednostkową towaru lub usługi bez kwoty podatku (cenę jednostkową netto),
  • kwoty wszelkich rabatów, w tym za wcześniejszą zapłatę, o ile nie zostały one uwzględnione w cenie jednostkowej,
  • wartość dostarczonych towarów lub wykonywanych usług objętych transakcją, bez kwoty podatku (wartość sprzedaży netto),
  • stawkę podatku,
  • sumę wartości sprzedaży netto z podziałem na sprzedaż objętą poszczególnymi stawkami podatku i sprzedaż zwolnioną od podatku,
  • kwotę podatku od sumy wartości sprzedaży netto, z podziałem na kwoty dotyczące stawek podatku,
  • kwoty należności ogółem.

Źródło: www.twoja-firma.pl, www.rcl.gov.pl

Polska Klasyfikacja Działalności – PKD

Polska Klasyfikacja Działalności (PKD) jest to umownie przyjęty, hierarchiczny usystematyzowany podział zbioru rodzajów działalności społeczno-gospodarczej, jakie realizują jednostki (podmioty gospodarcze). Jest stosowany w statystyce, ewidencji i dokumentacji, rachunkowości oraz w urzędowych rejestrach i systemach informacyjnych administracji publicznej.

Klasyfikacja PKD jest klasyfikacją pięciopoziomową. Poziom pierwszy – Sekcja – oznaczony symbolem jednoliterowym, wyznacza 21 rodzajów działalności, poziom drugi – Dział - oznaczony dwucyfrowym kodem, określa z kolei 88 rodzajów działalności. Poziom trzeci – czyli Grupa – oznaczony jest trzycyfrowym kodem, obejmuje już 272 rodzajów działalności. Następny poziom, czwarty, to Klasa, oznaczana czterocyfrowym kodem, obejmuje już 615 rodzajów działalności. Ostatni, piąty poziom, to Podklasa, oznaczana pięcioznakowym kodem literowo-cyfrowym, obejmuje on 654 grupowania.

Dostępna są serwisy wyszukiwania kodów PKD umożliwia określenie kodu PKD na podstawie podanego słowa lub fragmentu słowa. Wyszukiwarka umożliwia również odnalezienie, jaki rodzaj działalności kryje się pod wpisanym do niej numerem PKD (lub fragmentem numeru PKD).

PKD wykorzystywana jest do:

  • klasyfikowania podmiotów gospodarczych dla potrzeb krajowego urzędowego rejestru podmiotów gospodarki narodowej REGON – wg rodzaju prowadzonej przez nie działalności,
  • przedstawiania struktury gospodarki narodowej z punktu widzenia społecznego podziału pracy,
  • zestawiania dynamicznych szeregów dla potrzeb ekonomicznej analizy rozwoju gospodarczego,
  • opracowywania bilansów gospodarki narodowej, w tym zintegrowanych rachunków narodowych,
  • sporządzania porównań międzynarodowych,
  • zestawiania informacji statystycznych, odpowiednio porównywalnych z innymi krajami.

Źródło: www.egospodarka.pl, www.stat.gov.pl

Uzyskanie numeru REGON-u dla firmy

Każdy przedsiębiorca musi pamiętać o tym, że powinien wystąpić o nadanie mu numeru REGON (od Rejestr Gospodarki Narodowej), procedura jest różna w zależności od tego, czy REGON jest nadawany osobie fizycznej czy też spółce.

Rejestr REGON jest bieżąco aktualizowanym zbiorem informacji o podmiotach gospodarki narodowej prowadzonym w systemie informatycznym w postaci centralnej bazy danych oraz terenowych baz danych.

Rejestr REGON :
•    służy osiągnięciu spójności identyfikacyjnej podmiotów gospodarki narodowej wpisywanych do innych urzędowych rejestrów i systemów informacyjnych administracji publicznej,

•    służy jednolitości opisów stosowanych w nomenklaturze pojęciowej i klasyfikacyjnej we wszystkich urzędowych rejestrach i systemach informacyjnych administracji publicznej,

•    dostarcza ogólnej charakterystyki działających w gospodarce narodowej podmiotów w przekrojach: terytorialnym, własnościowym, rodzajów działalności, form prawnych itp.,

•    umożliwia sporządzanie wykazu adresów działających podmiotów,

•    jest podstawą do tworzenia baz i banków danych o podmiotach gospodarki narodowej,

•    stanowi główne źródło zasilania bazy jednostek wybieranych do badań statystycznych.

Krajowy rejestr urzędowy podmiotów gospodarki narodowej, obejmuje osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą. Podmioty te mają obowiązek wypełniania i składania wniosku o wpis do rejestru podmiotów gospodarki narodowej oraz informowania o większości zachodzących w nich zmianach. Wniosek o wpis, a także o zmianę cech objętych wpisem, należy złożyć w ciągu 14 dni od zaistnienia okoliczności uzasadniających wpis w urzędzie statystycznym województwa, na terenie którego podmioty, o których mowa wyżej mają siedzibę albo adres zamieszkania.

Trzeba przy tym pamiętać, że złożenie wniosku o wpis do rejestru podmiotów oraz wniosku o zmianę cech objętych wpisem dla
•    przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną – następuje na podstawie przepisów o działalności gospodarczej,
•    przedsiębiorców podlegających wpisowi do Krajowego Rejestru Sądowego – następuje na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym.
Powyższego nie stosuje się, jeżeli zmiana dotyczy jedynie cech objętych wpisem, niebędących przedmiotem wpisu w rejestrze przedsiębiorców albo ewidencji działalności gospodarczej.

Wskazane wyżej obowiązki oraz tryb postępowania wynika z art. 42 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (Dz. U. Nr 88, poz. 439 z późn. zm.). Ponieważ przytoczony przepis nakazuje składać wniosek o wpis zgodnie z przepisami odrębnych ustaw, sposób postępowania przy składaniu tego wniosku będzie różny w zależności od tego, z jakim podmiotem mamy do czynienia.

REGON gdy działalność jednoosobowa

Tradycyjnie sprawa jest najprostsza, gdy z wnioskiem o nadanie REGON-u występuje podatnik zamierzający otworzyć działalność gospodarczą na własne nazwisko. Tutaj wnioskiem takim jest bowiem formularz składany w urzędzie gminy/miasta o symbolu CEIDG-1, będący przede wszystkim wnioskiem o wpis do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, a przy okazji pełniący dodatkowe funkcje w zakresie rejestracji w innych instytucjach (w tym m.in. w urzędzie statystycznym, czy też urzędzie skarbowym).

To urząd miasta/gminy przesyła (nie później, niż w dniu roboczym następującym po dniu dokonania wpisu) do urzędu statystycznego dane niezbędne do uzyskania wpisu w krajowym rejestrze urzędowym podmiotów gospodarki narodowej (czyli REGON). W zasadzie na złożeniu formularza CEIDG-1 w urzędzie miasta/gminy kończą się obowiązki przedsiębiorcy w zakresie REGON-u.

Uzyskanie REGON-u gdy spółka cywilna

Inaczej jest w sytuacji, gdy przedsiębiorcy zawiązują spółkę cywilną, w ramach której zamierzają wspólnie prowadzić działalność gospodarczą. Tutaj REGON bowiem jest nadawany nie wspólnikom, a spółce. Aby go uzyskać wspólnicy muszą wystąpić do urzędu statystycznego, w województwie właściwym ze względu na siedzibę spółki, z wnioskiem o jego nadanie. Wniosek ten został oznaczony symbolem RG-1. Trzeba tutaj pamiętać dodatkowo o załączniku RG-SC będącym informacją o wspólnikach spółki cywilnej oraz gdy zachodzi taka potrzeba, załączniku RG-RD, w którym to podawane są rodzaje wykonywanej działalności gospodarczej, na które zabrakło miejsca na formularzu RG-1. Dodatkowo do wniosku o wpis dołączyć należy również umowę spółki cywilnej.

Nadanie REGON gdy spółka prawa handlowego niemająca osobowości prawnej

Procedura wygląda inaczej także przy spółkach osobowych prawa handlowego (np. spółka jawna). Te, w odróżnieniu od spółek cywilnych, podlegają bowiem wpisowi do krajowego rejestru sądowego (KRS), a co za tym idzie, podlegają rejestracji w sądzie a nie urzędzie gminy czy miasta i nie występuje tutaj chociażby formularz CEIDG-1. Jak dokonać rejestracji? W przypadku tego typu spółek należy przede wszystkim pamiętać, że wniosek o wpis do KRS może przyjąć tutaj dwojaką formę: tradycyjną papierową lub elektroniczną. To, która z form zostanie wybrana, wpływa na sposób ubiegania się o REGON.

I tak w przypadku formy papierowej, wraz z wnioskiem o wpis do KRS winien w sądzie rejestrowym zostać złożony także wniosek o nadanie numeru REGON (oznaczony symbolem RG-1 wraz z ewentualnym załącznikiem RG-RD). Następnie to sąd rejestrowy (w terminie 3 dni roboczych od dnia dokonania wpisu) przesyła z urzędu ten wniosek do urzędu statystycznego województwa, na terenie którego nowy przedsiębiorca ma siedzibę, wraz z odpisem postanowienia o wpisie i zaświadczeniem o dokonaniu wpisu (tzw. dokumenty rejestracyjne).

Jeżeli natomiast wniosek o wpis do KRS zostanie złożony elektronicznie, w takim przypadku należy samodzielnie wysłać wniosek RG-1 (wraz z ewentualnym załącznikiem RG-RD) do urzędu statystycznego województwa, na terenie którego spółka ma siedzibę. Do wniosku należy tutaj dołączyć dokumenty rejestracyjne uzyskane z sądu, a potwierdzające zarejestrowanie spółki w KRS. Zarówno w pierwszym jak i w drugim przypadku o nadanym numerze REGON trzeba powiadomić sąd rejestrowy.

Wpisowi do rejestru podmiotów podlegają przede wszystkim następujące informacje:
•    nazwa i adres siedziby, a w przypadku osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą – dodatkowo nazwisko i imiona oraz miejsce zamieszkania i identyfikator systemu ewidencji ludności (PESEL), o ile taki posiada,
•    numer identyfikacji podatkowej NIP,
•    numery identyfikacyjne wspólników spółki cywilnej, o ile takie posiadają, nazwisko i imiona albo firma wspólników spółki cywilnej wraz z numerem PESEL osoby fizycznej prowadzącej działalność, o ile taki posiada,
•    forma prawna i forma własności,
•    wykonywana działalność, w tym rodzaj przeważającej działalności,
•    daty: powstania podmiotu, rozpoczęcia działalności, zawieszenia i wznowienia działalności, wpisu do ewidencji lub rejestru, zakończenia działalności albo skreślenia z ewidencji lub rejestru, wpisu oraz skreślenia z rejestru podmiotów,
•    nazwa organu rejestrowego lub ewidencyjnego, nazwa rejestru (ewidencji) i nadany przez ten organ numer

UWAGA! Wszelkie czynności związane z wpisem do krajowego rejestru urzędowego podmiotów gospodarki narodowej REGON – prowadzonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego – są BEZPŁATNE.

Źródło: www.egospodarka.pl, www.stat.gov.pl

Czy pieczątka firmowa jest obowiązkowa?

Polskie przepisy prawa nie sankcjonują wymogu posiadania pieczątki firmowej. Żadna ustawa, żaden akt prawny nie określa formalnie, że osoba prowadząca działalność gospodarczą ma obowiązek posiadania pieczątki. Pomimo to, na wielu drukach urzędowych jest przewidziane miejsce na podpis i pieczęć przedsiębiorcy, jednak wykładnia prawa jest jasna: za składanie dokumentów i ich treść odpowiada konkretna osoba, czyli przedsiębiorca, a potwierdzeniem oświadczenia osoby jest podpis a nie pieczęć. Na ogół wystarczy w rubrykach, gdzie widnieje opis „Podpis i pieczęć” wpisać krótkie zdanie „Nie posiadam pieczątki” i podpisać się imieniem, nazwiskiem oraz podpisem osobistym. W praktyce jednak, jeżeli chodzi o administrację publiczną najczęściej pieczęć firmowa może nam być potrzebna w Urzędzie Skarbowym lub Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych, szczególnie w  sytuacji kiedy przedsiębiorca będzie rozliczał się z tymi instytucjami samodzielnie.

Inna sprawa to wymaganie pieczątki przez instytucje nie będące organami administracji publicznej – na przykład banki, firmy ubezpieczeniowe, usługowe. Większość banków, przy zakładaniu rachunku firmowego i korzystaniu z niego oraz w komunikacji pisemnej z firmą wymaga pieczęci. Inni przedsiębiorcy (jakimi są na przykład banki) mogą w swoich dokumentach wewnętrznych określać dodatkowe warunki, pod jakimi mogą świadczyć usługi. W praktyce banki wymagają pieczęci firmowej np. przy zakładaniu rachunku bankowego. Jest ona też potrzebna przy choćby wystawianiu dokumentów sprzedaży.

Pieczęć firmowa powinna zawierać następujące dane:
•    Oznaczenie przedsiębiorcy – firmę lub nazwę przedsiębiorcy ze wskazaniem formy prawnej, a w przypadku osoby fizycznej – imię i nazwisko przedsiębiorcy oraz nazwę, pod którą wykonuje działalność gospodarczą,
•    Dane teleadresowe siedziby firmy,
•    Numer identyfikacyjny NIP lub REGON.

W obecnej sytuacji pieczątka potrafi stanowi duże ułatwienie w codzienny funkcjonowaniu  przedsiębiorcy. Zapewne w raz z rozwojem informatyzacji działań gospodarczych i administracyjnych, pieczątka firmowa będzie stopniowo wypierana, zapowiedzią tego może być prozaiczny przykład, potwierdzenie wykonania operacji w systemach bankowych, która jest obecnie już akceptowana pomimo, że nie ma tam pieczątki czy podpisu.

Należy pamiętać, że w trakcie działalności firmy bardzo często zachodzi konieczność podawania danych firmy, poświadczania różnych dokumentów, składania oświadczeń, itp. Nie da się ukryć – że pomimo braku formalnego obowiązku – posiadanie pieczęci jest bardzo wygodne, bowiem istotnie ułatwia te czynności. Na dziś dzień pieczątka zwyczajnie się przydaje i jest potrzebna a jej koszt nie jest wysoki bo to około 30 – 80 złotych.

Źródło: www.egospodarka.pl

Uprawnieni do ulgi
Krąg podatników, którzy mogą skorzystać z  ulgi, jest ograniczony. Do uprzywilejowanych należą przedsiębiorcy którzy płacą podatek według skali podatkowej. Jeżeli natomiast do prowadzącego działalność gospodarczą ma   zastosowanie podatek liniowy, ryczałt ewidencjonowany lub karta podatkowa, wówczas ulga mu nie przysługuje.
Podatnikowi opodatkowanemu według skali podatkowej prawo do odliczeń nie przysługuje jedynie, jeżeli w roku podatkowym lub w roku poprzedzającym prowadził działalność na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia.
Uprawnieni mogą doliczać ulgę tylko do wysokości dochodu uzyskanego z działalności gospodarczej. Oznacza to, że jeżeli nawet poza dochodami z tej działalności uzyskują inne dochody opodatkowane według skali podatkowej, to nie mogą ich obniżać o ulgę na nowe technologie.
Ulga nie przysługuje w związku z zakupem środka trwałego, nawet jeżeli wyposażony jest w innowacyjne rozwiązania techniczne.
Wysokość odliczenia
Omawiana ulga jest limitowana. Odliczenie związane z nabyciem nowych technologii nie może przekroczyć 50% poniesionych przez podatnika z tego tytułu wydatków. Podstawą do ustalenia wielkości odliczenia jest kwota wydatków:
•    uwzględnionych w wartości początkowej wartości niematerialnej i prawnej (a więc nie tylko kwota za nabycie prawa lub licencji do danej technologii, ale także pozostałe wydatki składające się na wartość początkową),
•    dokonanych (w formie przedpłat/zadatków) w roku poprzedzającym rok, w którym nowa technologia została wprowadzona do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych,
•    zapłaconych w roku podatkowym, w którym nową technologię wprowadzono do ewidencji oraz poniesionych w roku następującym po tym roku,
•    w części, w jakiej nie została podatnikowi zwrócona w jakiejkolwiek formie.
Realizacja ulgi
Ulga na nabycie nowych technologii nie może być odliczana na etapie ustalania zaliczek na podatek. Można ją zrealizować dopiero w zeznaniu podatkowym za rok podatkowy, w którym poniesiono wydatki na nabycie nowych technologii. Przy czym, uwzględniając zasady ustalania wielkości odliczenia należy przykładowo podać, że płatności dokonane w latach 2011-2012 za nową technologię wprowadzoną do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych w 2012 r. stanowią podstawę do ustalenia wysokości ulgi w zeznaniu za 2012 r. Z kolei kwota wydatków zapłaconych za tę technologię w 2013 r. stanowi podstawę do ustalenia ulgi w zeznaniu za 2013 r. Natomiast ewentualnych wydatków poniesionych przed 2011 r. i po 2013 r. nie można objąć odliczeniem.
Jeżeli podatnik osiągnął za rok podatkowy stratę lub wielkość dochodu z działalności gospodarczej jest u niego niższa od kwoty przysługujących mu odliczeń, nie traci ulgi. Ulgę można bowiem odliczać w zeznaniach za kolejno następujące po sobie trzy lata podatkowe, licząc od końca roku, w którym nową technologię wprowadzono do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.
Korzyści i zagrożenia
Nabycie nowej technologii i odliczenie w ramach ulgi połowy wydatków z nią związanych to nie wszystko. Pomimo że wydatki te są objęte odliczeniem od dochodu, to nie ma przeszkód do równoczesnego dokonywania odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej nabytej technologii i zaliczania ich do kosztów. W przypadku ulgi na nabycie nowej technologii  nie uważa się za koszt podatkowy odpisów m.in. od wartości niematerialnych i prawnych dokonanych od tej części ich wartości, która odpowiada poniesionym wydatkom na ich nabycie odliczonym od podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym.